माप घेवन म्होज्या तज्ञाक
पावसाक कितें दिसत?
कवी मात्र हऱ्येक थेंब्यांत
जिण्ये जिवसाण सोधीत
फुलाक चीर्न पार्कून पळेवन
जाण्वाय तुमची वाडात
पर्मळ सेवून, सोभाय चाकल्या
कविचो आनंद मेळत?
तनऱ्या बाळाच्या दोळ्यांत तुमीं
इंजनेर दोतोर देखशात
कवी मात्र त्या किणकुळ्या हाश्यांक
संसारच विस्रात
वाऱ्या बळाक फांकें घुंवडा
वीज तुमी काडशात
थंड हव्यांत कवी मात्र
मोगाची हाज्रीच भोगात
फाल्यां विग्यानीकय सवाल घालून
वेगळेंच राजांव उदेत
प्रकृते विज्मितां आरावन घचऱ्यांक
कवीक कोण मिकवत?
महान-रे तूं कवी बाबा
संतोस जोडताय प्रकृते बाळ
जांवच्यांत
आसल्लें आसल्लेपरीं भोगच्यांत
